„Jako dziecko mówiono mi, że jeśli nie będę posłuszny, dostanę obierki z kartofli i węgiel. Obierki zmieniały się czasem w rózgę, natomiast węgiel pozostawał stały.

Węgiel dzielił się na różne uziarnienia. „Miał” był najdrobniejszą frakcją, o strukturze pyłowej. „Groszek” składał się z niewielkich kawałków. „Orzech” pojawiał się w sytuacjach większych przewinień. Istniała też „kostka”, zbudowana z dużych brył, które spalały się wolniej.

Po otrzymaniu wiadomości dotyczącej stanu zdrowia mojej mamy odwiedziłem Tata Steel. Kompleks obejmujący hutę, koksownię oraz rozbudowaną infrastrukturę transportu rud żelaza i węgla. Zakład znajduje się bezpośrednio przy wybrzeżu Morza Północnego. Od lat obszar ten opisywany jest w raportach środowiskowych i analizach dotyczących emisji pyłów oraz ich potencjalnego wpływu na zdrowie mieszkańców. W części opracowań wskazuje się na podwyższone stężenia substancji klasyfikowanych jako rakotwórcze.

Wracając do węgla w dzieciństwie znalazłem jego bryłki pod choinką. Dzień wcześniej doszło do kłótni z siostrą. Uznałem, że jest to kara za nieposłuszeństwo. Dopiero po wigilijnej kolacji okazało się, że był to niewinny żart z jej strony, a właściwy prezent został wręczony zaraz przy pojawieniu się pierwszej gwiazdki.

Był to podświetlany globus. Został szybko rozmontowany, ponieważ chciałem zobaczyć jego wnętrze. Kabel od żarówki uległ poluzowaniu i globus przez długi czas pozostawał pustą, otwartą formą zbierającą kurz na moim biurku.

Ciało mojej mamy nie jest strukturą, którą można w ten sposób otworzyć. Nie jest też puste. W obrębie jej piersi znajduje się fragment o gęstości porównywanej na oko do frakcji „groszku”. Aktualnie pozostaje w stanie obserwacji, w oczekiwaniu na informację dotyczącą jego charakteru oraz potencjalnej zmiany w orzech lub kostkę.”